Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

Status Quo Ante

Βράδυ Σαββάτου. Σαν το τραγούδι που ήταν το αγαπημένο όλων. Στο γυμνάσιο. Όχι όμως και δικό σου. Περπατάς. Από Καλλιρόης προς Πλατεία Εξαρχείων. Ανεβαίνεις Συγγρού και διασχίζεις την Πλάκα. Αναπνέεις. Εισπνέεις βαθιά κι εύχεσαι η Αθήνα σου να ήταν πάντα και όλη, έτσι. Μια Πλάκα. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Άνθρωποι παντού, νέοι, πιο νέοι, τουρίστες, λιγότερο τουρίστες, κορίτσια των Βορείων, Προαστίων ή κλιμάτων. Ταξί παρκαρισμένα παντού, ψαρεύουν για πελάτες, φλερτάρουν με τα ίδια κορίτσια. Περπατώ. Κοιτάζω τα κλειστά μαγαζιά, για απόψε, για πάντα. Άντρες καθισμένοι σε πλαστικές καρέκλες, δίπλα σε μεγάλες μηχανές, έξω από τα ακριβά μαγαζιά, τα φυλάνε. Να μην τους φύγουν, μέσα από τα χέρια, οι ζωές και οι μόχθοι, των άλλων. Νέο καθεστώς. Δε με παραξενεύει. Σε αυτήν την πόλη μαθαίνεις στην ανοχή κάθε παράξενου. Κάθε νέου που νιώθεις ότι δε σε απειλεί. Ή απλώς κλείνεις τα μάτια και περπατάς και κάνεις ότι δεν υπάρχει και περπατάς και ανοίγεις τα μάτια αφού σκοντάψεις για να τα κλείσεις πάλι στη θέα του νέου. Μπαρ νέα. Πιο νέα. Σε κάθε βόλτα και πιο νέα. Ασφυκτικά γεμάτα. Με ανθρώπους που βγαίνουν. Για να μπουν. Μέσα. Να κλειστούν. Να πιουν. Τη λήθη τους. Να ξεχάσουν τους λόγους. Της ύπαρξής τους. Να φλερτάρουν. Με ανθρώπους άλλους. Που δε φλερτάρουν. Να αναλώσουν. Να αναλωθούν. Και να γυρίσουν στη φωλιά τους το ξημέρωμα. Με το τρόπαιο της επιβεβαίωσης. Σύντροφο ζωής. Πλατεία Αγίας Ειρήνης. Φώτα. Κόσμος παντού. Μουσικές. Γέλια. Ελπίδα που μεγαλώνει. Για μια θέση στον ήλιο. Για τον καφέ. Το σουβλάκι. Το check-in. Δήμαρχος, αντιδήμαρχος και η Αγία Ειρήνη η ινσταγκραμιώτισσα. Να ποζάρει. Να καμαρώνει. Να μερακλώνει. Να βαριέται. Αιόλου. Νέο check point το νέο all day μαμ-καφέ. Άδεια βλέμματα, γεμάτα στομάχια. "Έχετε κάνει κράτηση;". #asemas και συνεχίζεις. Αυτοκίνητα. Παρκαρισμένα παντού. Στον πεζόδρομο. Δε με νοιάζει. Πια. Ένας ταξιτζής βρίζει. Ένα κορίτσι τον Βορείων. Που αποφάσισε να πάρει αμάξι. Και όχι ταξιτζή. Διασχίζεις τη Σταδίου, μπαίνεις στην Μπενάκη, καμένα που μυρίζουν ακόμα καμένα κι απέναντι νέο wine bar γεμάτο παστέλ ανθρώπους. Που πασχίζουν να γίνουν φλούο. Ή το αντίστροφο. Δε με νοιάζει. Περνάω την Πανεπιστημίου. Μετρόπολις κλειστό. Δε με νοιάζει. Ήταν πάντα τόσο αδιάφορο. Τόσο επιθετικό. Ακαδημίας. Δυο μπάτσοι μιλάνε από πεζοδρόμιο σε πεζοδρόμιο. Με κοιτάνε. Τους κοιτάζω. Συνεχίζουν να μιλάνε αδιάφορα. Σίγουρα κάτι θα έγνεψαν πίσω από την πλάτη μου. Δε με νοιάζει. Με νοιάζει. Λίγο. Πιο λίγο. Μπενάκη μποτιλιάρισμα. Από αυτοκίνητα. Ανθρώπους δεν είδα. Φτάνω Μεταξά. Η γνωστή μπόχα - μέχρι να γίνει Διδότου -  από κάτουρα και σκατά.  Ανθρώπων και των ζώων τους. Κλείνω τη μύτη. Και το στόμα. Να σκάσω. Προτιμώ. Ανοίγω την πόρτα. Μπαίνω στο ασανσέρ. Ανεβαίνω στον 5ο. Γδύνομαι. Μπαίνω στο ντους. Συνέρχομαι από τη φρίκη του να ζω ακόμα στην Αθήνα και να θέλω τόσο να το φωνάξω. Ηρεμώ. Ποστάρω τραγούδια στο facebook. Ψάχνω την επόμενη εξυπνάδα που θα γράψω. Για στάτους. Quo.

Και σκέφτομαι. Πόσο περίεργο να νιώθεις ότι όλα για σένα σε αυτήν την πόλη έχουν τελειώσει. Τίποτα δε σε ενθουσιάζει. Τίποτα δε σε κρατάει. Και κυρίως κανείς. Σχέσεις για λίγο. Για πιο λίγο. Φίλοι, γνωστοί. Όλο και περισσότεροι. Όλο και λιγότεροι. Και κανείς. Χωρίς πορτοφόλι, χωρίς λεφτά, χωρίς ανάσα, χωρίς μηχανάκι, χωρίς προοπτική. Κάνεις θέατρο. Με Θ κεφαλαίο. Έτσι πιστεύεις. Και τελειώνει. Και η χαρά σου. Δική σου. Μεγάλη. Και όσων την μοιράστηκαν. Τι μας ενώνει; Τι μας κρατά; Κοντά; Δεν ξέρω. Τα πράγματα, οι άνθρωποι χάνουν τις κτητικές αντωνυμίες. Το Μου. Το Σου. Αγαπάς. Αγαπιέσαι; Δεν ξέρεις πια. Μα το χειρότερο. Δε σε αφορά. Νέα Πατρίδα. Νέος Προορισμός. Θα έρθει. Σύντομα. Κάπου μακριά. Ή κάπου ψηλά. Και θα μυρίζει γιασεμί. Και νυχτολούλουδο. Όπως τότε. Που έφτανες σπίτι σου. Και η αυλή σε έπνιγε στην ευωδιά. Και ήσουν μόλις 8. Και ήξερες πως η ζωή είναι μπροστά. Και σε περιμένει. Κι αυτό θες να το νιώσεις. Ξανά. Όπου. Και Θα!


Forgive Not Forget


Tο να δίνω τόπο στην οργή,
το έκανα πάντα
 - μαζί με τα χαρακτηριστικά που μου αποδίδανε,
ήταν το μόνο δικό μου που πραγματικά παραδεχόμουν,
αυτό που θεωρούσα μεγαλύτερη αδυναμία μου,
τη συγχώρεση,
τη χιλιοτραγουδισμένη,
τη μοναδική αρετή του ανθρώπου,
που μέρα με τη μέρα διαπιστώνω,
ότι παραδέχοντας τα λάθη σου,
ακόμα και αυτά που δεν κάνεις,
το μόνο που πραγματικά κάνεις,
είναι να φουσκώνεις τον εγωισμό του άλλου,
να τον κάνεις να νιώθει την υπεροχή
που πάντα ονειρευόταν,
και να συνεχίσει να ονειρεύεται,
βάσει της δικής σου “ασέβειας”.
Θαλλός από την ιερή ελαία,
σου αξίζει φίλε μου,
ή έτσι νιώθεις,
αυτό έχει σημασία.


Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

little things

Σκέφτεσαι,
αυτά που πράττεις,
και πράττεις,
αυτά που σκέφτεσαι,
καμιά φορά και τίποτα από τα δύο,
και σε εκπλήσσουν ακόμη,
οι πράξεις,
που δεν είχες υπολογίσει,
και δεν υπολογίζεις,
ακόμη,
τα όσα δεν έγιναν,
μα μπορούν να γίνουν,
και ξοδεύεις,
και ξοδεύεσαι,
τι άξιζε,
τι ήρθε για να μείνει,
μόνο μια φορά,
για πάντα,
ή ποτέ.


Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

erreur


Έρχεται πάλι,
και φεύγει,
και προχωράς,
και επιστρέφεις,
ένα βήμα μπροστά,
ένα στο κενό,
και πάλι πίσω,
και φλερτάρεις το κενό,
και αδειάζεις,
μα κυρίως γεμίζεις,
με αυτά που…
και πάλι σκέφτεσαι,
και πάλι φροντίζεις,
μπρος-πίσω,
στα δύσκολα,
και πάντα ελπίζεις,
χωρίς την εικόνα,
μονάχα μια αίσθηση,
κοντά σου,
ζεστή,
παγερή,
οικεία,
αυτοαναιρούμενη



Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

Yours

All the things they promised us
All the thoughts we shared
Each moment we loved
and laughed
and made ours
Every part of our bodies
that became one
And every one that became lonely
They all are
and exist
They all are meant
not to be
The all are
not to exist

Your decision


Κρυφτό


Κάνε λίγο χώρο.
Θα έρθουν κι άλλοι, κι άλλα.
Κι αλίμονο αν δεν μπορείς να τα χωρέσεις.
Και να συγχωρέσεις.
Αλίμονο αν συνεχίσεις να κρύβεσαι.
Από την υπεροψία, τη ματαιοδοξία, την ενοχή, το συμφέρον που στο προκαλεί.
Αλίμονο αν συνεχίσεις να φαίνεσαι.
Όπως αυτό που πάντα απέφευγες, πάντα ειρωνευόσουν.
Κάνε λίγο χώρο.
Και κυρίως, 
μην ξεχνάς.


Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

Άρνηση

Καμιά φορά με νοιάζει,
περισσότερο από όσο θά’ θελα,
περισσότερο από όσο αντέχω,
μα λιγότερο από όσο είναι ικανό,
να με κάνει να αλλάξω.


Λύτρωση


Η θάλασσα είναι η κατοικία κάθε βλεμματος που αλλιώς θα χανόταν στο άπειρο.
Σμίγει με το γαλάζιο και γεννά το κύμα που φτάνει μέχρι την ακτή, να σου υπενθυμίζει με ήχο και με φως, να την κοιτάς και να εύχεσαι - κανένα βλέμμα σου να μην πάει χαμένο.
Κι η προσμονή για την παλίρροια είναι ο έρωτας που γέννησαν δυο κύματα, δυο βλέμματα ξένα.
Λύτρωση



Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

@ChristinSplit


Maybe it’s the air you breathe 
And therefore I breathe
Maybe it’s the life you live
And therefore I live
Maybe it’s the colours you love
And therefore I love
But one and above all
It’s your eyes you see
And I see
And the world becomes me
To breathe
To live
To love
To see


eyesee


Κάποιοι τα έχουν δει όλα, κάποιοι νιώθουν πως τα έχουν δει όλα, 
κάποιοι άλλοι θέλουν να δουν περισσότερα,
κάποιοι πάλι ψάχνουν τρόπους να μπορούν να δουν,
και κάποιοι αποχωρούν χωρίς να έχουν δει τίποτα….

όταν η φύση σου έχει χαρίσει ένα σωρό αισθήσεις,
το μυαλό είναι το μόνο εμπόδιο…